برترینها نوشت: این بنر را بسیج دانشجویی دانشگاه آزاد در یکی از واحدهای این دانشگاه به نمایش گذاشته. این عکس در فضای مجازی وایرال شده
این بنر را بسیج دانشجویی دانشگاه آزاد در یکی از واحدهای این دانشگاه به نمایش گذاشته. این عکس در فضای مجازی وایرال شده است.

شادگان ابتکار /یعنی سرسام گرفتیم. کل سفر کریس رونالدو و کاروان النصر به تهران، حتی چهلوهشت ساعت هم طول نخواهد کشید، اما کل کشور دلشوره حفظ آبرو دارد. هر طرف را نگاه میکنی، یک نفر دارد نسخه میپیچد که برای استقبال از رونالدو باید فلان کار را بکنیم. یکی دنبال زیباسازی مسیر حرکت او از فرودگاه است، یکی دارد محل ورودش به آزادی را موکت میکند، یکی تشکیل ستاد استقبال با حضور مقامات عالیرتبه را سفارش میدهد و یک گروه پرشمار هم به فکر حل مشکل فیلترینگ برای کریس هستند. این وسط حتی جناب ضرغامی نمک ریخته که: «ایتا و بله نصب کند و به بچهمحلهایش هم بگوید نصب کنند.» آنچه به همین صراحت از سوی وزیر مملکت مورد طعن قرار میگیرد، طرحهایی است که با صرف هزاران میلیارد بودجه از جیب ایرانیان راهاندازی شده، اما گویا تنها کارکردش بانمکتر جلوه کردن عزت است!
حال و هوای این چند روز تهران، شبیه فیلم «مهمان مامان» مهرجویی است؛ آنجا که ساکنان آن بیغوله همه همسایهها را بسیج کردند و به آب و آتش زدند تا بلکه یک شام آبرومند برای مهمان ناگهانی خود ترتیب بدهند. او آمد، خورد و رفت، اما آیا بعد از آن همه چیز درست شد؟ خرابی در و دیوارها از میان رفت؟ کار و بار اهالی خانه سامان گرفت؟ سوراخ جوراب مرد خانه رفو شد؟ راستی چه ساختید که حالا این همه نگران حضور موقت یک میهمان سرشناس هستید؟ ما برای کمتر از دو روز پذیرایی از رونالدو اینطور سرگیجه گرفتهایم و داریم به در و دیوار میزنیم، اما کشوری در همسایگیمان ترتیب اقامت دایمی او و اهل و عیالش را داده و نگران چیزی هم نیست. یک شیر پاک خوره پیدا میشود این فاصله بعید را برایمان توضیح بدهد؟
اگر فیلترینگ مایه آبروریزی است، اگر جا دارد تهران زیباتر شود، اگر آزادی رنگ و روی تازه میخواهد، اگر فرودگاه باید خوشگل شود و رفتار مسوولان بهبود بیابد، پس چرا این اشکالات را برای ما ایرانیها رفع نمیکنید؟ کریس برای یک بازی فوتبال میآید و میرود، ما اما ساکنان ابدی این خانه پدری هستیم. آیا بخشی از این احترام و تقلا برای بهتر کردن اوضاع، حقمان نیست؟ رونالدو نیستیم، آدم که هستیم!
![]()
شادگان ابتکار/شاید در وهله اول برایتان عجیب باشد که بگویند مستقیما از قوطی نوشابه نخورید اما باید بدانید که واقعا ممکن است که این قوطی در معرض جوندگانی مثل موش قرار گرفته باشد. به گزارش بهداشت نیوز، قوطی های آلمینیومی راه زیادی را از کارخانه تا وقتی به دست شما برسند طی میکنند و در معرض محیط های آلوده هستند. با مطالعه این بخش دلایلی برای اینکه هرگز نباید مستقیما از درب این قوطی ها نوشید را خواهید فهمید. باکتری اشریشیا کولی روی قوطی های نوشابه پزشکان به جمع آوری قوطی های موجود در ایستگاه های گاز و فروشگاه ها پرداختند؛ گر چه این قوطی ها تمیز بودند اما در برخی از قوطی های فروشگاه ها نشانه های باکتری اشریشیا موجود بود که میتواند منجر به اسهال ، بیماری های تنفسی و سینه پهلو شود. بیسفنول A این ماده شیمیایی عنصر رایج در بطری های پلاستیکی می باشد اما پس از اینکه تولید کنندگان متوجه شدند این ماده می تواند منجر به بهم زدن توازن هورمونی شود از استفاده آن خودداری کردند. هر چند این ترکیب هنوز هم در قوطی های فلزی یافت می شود. متالیک تانگ برای افرادی که دارای حساسیت هستند، برخورد دهان با لبه آلمینیومی می تواند منجر به واکنش نامطلوب نسبت به طعم فلز شود. جوندگان روی قوطی های نوشابه احتمال این وجود دارد که بطری ها در معرض موش یا جوندگان دیگر قرار گرفته باشد. مهمانی باکتری ها در سال ۲۰۱۳ بررسی ای مبنی بر تحقیق روی موادی آلوده موجود روی این قوطی ها صورت گرفت و دریافتند این مواد با باکتری های استنوتروفوموناس مالتوفیلیا، سودومونا لوته اولا و انتروباکتر آلوده شده اند که میتوانند منجر به بروز بیماری و عفونت در افراد مبتلا به بیماری ایدز شود. ابزار محیط زیستی آلمینیوم صد در صد قابل بازیافت می باشد و تولید آن به مصرف انرژی دوبرابری نسبت به بطری را میطلبد بنابراین اگر نگران محیط زیست هستید بهتر است بطری بخرید. حشرات قند موجود در نوشیدنی می تواند باعث جذب حشراتی همچون مگس و زنبور شود. منبع: ایلنا

این تابلو در مسیر پیادهروی اربعین خیلی حرف برای گفتن دارد...

نگویید جا ماندهایم!
کسی که قلب و روحش رفته جامانده نیست.
جامانده کسی است که عشق و شور و طلب زیارت #اربعین به ذهنش هم نمیرسد و علاقهای ندارد.
اگر به هر دلیلی اشتیاق رفتن هست و شرایطش نیست، خیری بوده و ثواب نیت را بردهاید. شاکر باشید و نگویید جامانده ایم.
_آیت الله جوادی آملی
.: Weblog Themes By Pichak :.