شادگان ابتکار

گاه در تاریخ، ابزارهایی پدید آمده‌اند که مرز میان شایستگی و بی‌لیاقتی را در هم شکسته‌اند.

می‌گویند: «وقتی تفنگ اختراع شد، شجاع و ترسو برابر شدند.» و چه حقیقتی تلخ و سنگین...

امروز نیز، این برابری واژگون و لباسی تازه بر تن کرده است.

ابتدا، «شبکه‌های اجتماعی» آمدند و سکویی ساختند که در آن، هر صدا شنیده شد، حتی اگر از عمق اقیانوس جهل برمی‌خاست.

تریبونی برای آنان که نه خوانده‌اند، نه اندیشیده‌اند، اما فریادشان، از صدای اهل کتاب و خرد بلندتر شد.

و اکنون، نوبت به «هوش مصنوعی» رسیده است... ابزاری که از بیسوادان نویسنده و صاحب قلم می‌سازد، و از بیخبران متفکر.

دیگر نه فهم شرط است، نه تلاش، نه تجربه؛ کافی‌ است دکمه‌ای بفشاری، تا برایت بیندیشد، بنویسد، گرچه از درون تهی باشی.

و اینگونه شد، آنکه نوری از علم در دل ندارد، با روشنایی قرضی قدم برمی‌دارد... و سایه‌اش، روشنی صاحبان چراغ را پنهان می‌کند.