شادگان ابتکار

شادگان ابتکار/فردی در کوچه دید دو کـودک بر سـر یک گردو با هم دعوا میکنند. ￸
￸
به خاطر یک گردو یکی زد چشـم دیگری را با چـوب کور کرد. ￸
￸
یکی را درد چشـم گرفت و دیگـری را ترس چشـم درآوردن . ￸
گردو را روی زمین رها کردند و از محل دور شدند￸

طرف گردو را برداشت و شکست و دید، گردو از مغز تهی است، ￸
شروع کرد به گریه کردن. ￸
￸
سوال کردند تو چرا گریه میکنی؟ ￸
￸
گفت دو کودک از روی نادانی و حس کودکانه، بر سر گردویی دعوا می کردند که پوچ بود و مغز نداشت.￸

دنیا هـم همینه ￸
مثل گـردویی بـدون مغز که بر سر آن می ‌جنگیم و وقتی خسته شدیـم و آسیب به خـود و یا دیگران رسـاندیم و پیر شدیم، این چنین رها کرده و برای همیشه می رویم.￸
￸
التماس تفکر￸
￸
￸

شادگان ابتکار/این روزها وقتی اخبار کنونی ، دزدی ها و رشوه گیری های روحانیونی که قاضی دولتی و حکومتی بودند و اختلاسهای معتمدین مردم و مسئولان خرد و کلان حکومتی رو میشنوم ، دچار افسردگی میشم و به خودم لعنت میکنم که چرا اینقدر راحت اعتماد کردم و به یاد این حکایت معروف می افتم که : 
اسب سواری ، مرد افلیجی را سر راه خود دید ڪه عصا به‌دست پیاده می‌رود ، افلیج از او کمک خواست، مرد سوار دلش به حال او سوخت ، از اسب پیاده شد او را از جا بلند ڪرد و بر روی اسب گذاشت تا او را به مقصد برساند! مرد افلیج ڪه اڪنون خود را سوار بر اسب می‌دید دهنه ی اسب را ڪشید و گفت: اسب را بردم ... و با اسب گریخت! 
پیش از آنڪه دور شود صاحب اسب داد زد: تو تنها اسب را نبردی ، جوانمردی را هم بردی، اسب مال تو ؛ اما گوش ڪن ببین چه می‌گویم؛ مرد افلیج اسب را نگه داشت! مرد سوار گفت: هرگز به هیچ ڪس نگو چگونه اسب را به دست آوردی! می‌ترسم ڪه دیگر "هیچ سواری" به پیاده‌ای رحم نڪند.
«كليله و دمنه»

حڪایت ، حڪایت روزگار ماست!!
به قدرتمندان و ثروت اندوزان و ڪاخ نشینان بگویید: شما ڪه با جلب اعتماد مستمندان و بیچارگان و ستمدیدگان ؛ اسب قدرت به‌دستتان افتاده ... شماها ؛ نه فقط اسب ، ڪه ایمان ، اعتماد ، ديانت، اعتقاد و... نان سفره‌مان را بردید... فقط به ڪسی نگوئید چگونه سوار اسب قدرت شدید!!! افسوس... ڪه دیگر نه بر اعتمادها اعتقادیست و نه بر اعتقادها اعتمادی!‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

در افسانه ای هندی آمده است که مردی هر روز دو کوزه بزرگ آب به دو انتهای چوبی می بست...چوب را روی شانه اش می گذاشت و برای خانه اش آب می برد.

یکی از کوزه ها کهنه تر بود و ترک های کوچکی داشت. هربار که مرد مسیر خانه اش را می پیمود نصف آب کوزه می ریخت.
مرد دو سال تمام همین کار را می کرد. کوزه سالم و نو مغرور بود که وظیفه ای را که به خاطر انجام آن خلق شده به طورکامل انجام می دهد. اما کوزه کهنه و ترک خورده شرمنده بود که فقط می تواندنصف وظیفه اش را انجام دهد.
هر چند می دانست آن ترک ها حاصل سال ها کار است. کوزه پیر آنقدر شرمنده بود که یک روز وقتی مرد آماده می شد تا از چاه آب بکشد تصمیم گرفت با او حرف بزند : " از تو معذرت می خواهم. تمام مدتی که از من استفاده کرده ای فقط از نصف حجم من سود برده ای...فقط نصف تشنگی کسانی را که در خانه ات منتظرند فرو نشانده ای. "
مرد خندید و گفت: " وقتی برمی گردیم با دقت به مسیر نگاه کن. " موقع برگشت کوزه متوجه شد که در یک سمت جاده...سمت خودش... گل ها و گیاهان زیبایی روییده اند.

مرد گفت: " می بینی که طبیعت در سمت تو چقدر زیباتر است؟ من همیشه می دانستم که تو ترک داری و تصمیم گرفتم از این موضوع استفاده کنم.
این طرف جاده بذر سبزیجات و گل پخش کردم و تو هم همیشه و هر روز به آنها آب می دادی. به خانه ام گل برده ام و به بچه هایم کلم و کاهو داده ام. اگر تو ترک نداشتی چطور می توانستم این کار را بکنم؟

در_خانه_بمانیم 

شادگان ابتکار :🔻چنین حکایت کنند که روزی حاکمی بزرگ  دستور داد تا باغبان قصر را در میدان شهر گردن زنند. وزیر که مردی خردمند بود چون این بشنید، خواست تا علت را جویا شود تا شاید گره کار به دست بگشاید. پس با عجله نزد حاکم رفت و پس از عرض ارادت و بندگی گفت که ای حاکم این نگون بخت چه گناهی مرتکب شده که چنین عقوبتی بر او رواست؟
حاکم نگاهی از روی غضب به وزیر کرد و گفت این نگون بخت که می گویی چند باریست که چون دزدان به قصر دست درازی می کنند و از دیوار باغ راه فرار می جویند، هر چه در پی دزدان می دود بدانها نمی رسد. بار اول و دوم و سوم را بخشیدیم، ولی به حتم او را عمدی در کار است. گمان ندارم که این باغبان رفیق قافله و شریک دزدان است.
وزیر چون این بشنید تبسمی کرد و گفت: ای حاکم نه این مرد باغبان و نه هیچ باغبان دیگری دزدان را دست نتوان یافت. چون او برای حاکم می دود و دزدان برای خود.

حاکم را این سخن خوش آمد و از خون باغبان گذشت.

شادگان ابتکار :جوانی غمگین و سر خورده سر راه شیوانا سبز شد و با ناراحتی به او گفت : به هر کاری که دست می زنم نهایتاً به دری بسته بر می خورم که دیگر نمی توانم به پیش بروم . قصد ازدواج می کنم شرایطی که مقابلم می گذارند سخت و دشوار است . می خواهم کاری برای خود دست و پا کنم می بینم وسایل و لوازم آن به راحتی فراهم نمی شود و درآمدش فوق العاده ناچیز است . خلاصه به هر کاری دست می زنم آخر کار با دری بسته مواجه می شوم . به من بگویید چه کار کنم ؟

شیوانا دستش را روی شانه ی جوان گذاشت و گفت :
همین که به در بسته می خوری این نشانه ی آن است که قفلی هست . به این بیندیش که جانی در بدن نداشتی و حتی نمی توانستی تلاش کنی که به این در بسته برسی . همین که زنده ای و نفس می کشی و در مسیر زندگی به مشکل ومانعی برمی خوری ، همین مانع ، نشانه ی آن است که باید برای یافتن راه حل و جواب امیدوار بود . به جای این که در مقابل درهای بسته ی زندگی ات زانو بزنی و تسلیم شوی ، به این بیندیش که چگونه آن را دور بزنی و از آن عبور کنی . همیشه به خودت بگو : اگر دری بسته مقابل من ظاهر می شود معنایش این است که کلیدی همین دور و برها منتظر است تا آن را بردارم و در را باز کنم و از این مانع عبور کنم . موانع و سختی ها در زندگی شاید ناخوشایند باشند ولی نشانه ی آن هستند که هنوز سالم و زنده ایم و می توانیم به پیش برویم . همین نشانه برای امید داشتن کفایت می کند . وقتی این امید را داشته باشی هیچ در در مقابل تو بسته نخواهد ماند .

شادگان ابتکار :روزی پسری خوش‌چهره در حال چت کردن با یک دختر بود. پس از گذشت دو ماه، پسر علاقه بسیاری نسبت به او پیدا کرد. اما دختر به او گفت: «می‌خواهم رازی را به تو بگویم.»
پسر گفت: «گوش می‌کنم.»
دختر گفت: «پیتر من می‌خواستم همان اول این مساله را با تو در میان بگذارم اما نمی‌دانم چرا همان اول نگفتم، راستش را بخواهی من از همان کودکی فلج بودم و هیچوقت آنطور که باید خوش قیافه نبودم. بابت این دو ماه واقعاً از تو عذر می‌خواهم.»
پیتر گفت: «مشکلی نیست.»
دختر پرسید: «یعنی تو الان ناراحت نیستی؟»
پیتر گفت: «ناراحت از این نیستم که دختری که تمام اخلاقیاتش با من می‌خواند فلج است. از این ناراحتم که چرا همان اول با من رو راست نبود. اما مشکلی نیست من باز هم تو را می‌خواهم.»
دختر با تعجب گفت: «یعنی تو باز هم می‌خواهی با من ازدواج کنی؟»
پیتر در کمال آرامش و با لبخندی که پشت تلفن داشت گفت: «آره عشق من.»
دختر پرسید: «مطمئنی پیتر؟»
پیتر گفت: «آره و همین امروز هم می‌خواهم تو را ببینم.»
دختر با خوشحالی قبول کرد و همان روز پیتر با ماشین قدیمی‌اش و با یک شاخه گل به محل قرار رفت. اما هر چه گذشت دختر نیامد. پس از ساعاتی موبایل پیتر زنگ خورد.
دختر گفت: «سلام.»
پیتر گفت: «سلام پس کجایی؟»
دختر گفت: «دارم می آیم. پیتر از تصمیمی که گرفتی مطمئن هستی؟»
پیتر گفت: «اگر مطمئن نبودم که به اینجا نمی‌آمدم عشق من.»
دختر گفت: «آخه پیتر...»
پیتر گفت: «آخه نداره، زود بیا من منتظر هستم.» و پایان تماس.
پس از گذشته دو دقیقه یک ماشین مدل بالا که آخرین دستاورد شرکت بنز بود کنار پیتر ایستاد. دختر شیشه را پایین کشید و با اشک به آن پسر نگاه می‌کرد. پیتر که مات و مبهوت مانده بود فقط با تعجب به او نگاه می‌کرد. دختر با لبخندی پر از اشک گفت سوار شو زندگی من. پیتر که هنوز باورش نشده بود، پرسید: «مگر فلج نبودی؟ مگر فقیر و بد قیافه نبودی؟ پس...»
دختر گفت: «هیس، فقط سوار شو.»
پیتر سوار شد و رو به دختر گفت: «من همین الان توضیح می‌خواهم.»
آری آن دختر کسی نبود جز آنجلینا بنت، دهمین زن ثروتمند دنیا که بعد از این جریان در مطبوعات گفت: «هیچوقت نمی‌توانستم شوهری انتخاب کنم که من را به خاطر خودم بخواهد زیرا همه از وضعیت مالی من خبر داشتند و نمی‌توانستم ریسک کنم. به همین خاطر تصمیم گرفتم که با یک ایمیل گمنام وارد دنیای چت بشوم. سه سال طول کشید تا من پیتر را پیدا کردم. در این مدت طولانی به هر کس که می‌گفتم فلج هستم با ترحم بسیار من را رد می‌کرد. اما من تسلیم نشدم و با خود می‌گفتم اگر می‌خواهم کسی را پیدا کنم باید خودم را یک فلج معرفی کنم. می‌دانم واقعاً سخت است که یک پسر با یک دختر فلج ازدواج کند. اما پیتر یک پسر نبود... او یک فرشته بود. او من را به خاطر خودم می‌خواست نه به خاطر پولم. با آنکه به دروغ به او گفتم فلج هستم اما باز هم من را می‌خواست.»

آنها هم اکنون ازدواج کردند و فرزندی به نام جیمز دارند.

بزﻏﺎﻟﻪ ﺍﯼ
ﺭﻭﯼ ﭘﺸﺖ ﺑﺎﻡ ﺑﻮﺩ
ﻭ ﺑﻪ ﺷﯿﺮﯼ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻋﺒﻮﺭ
ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﻧﺎﺳﺰﺍ ﮔﻔﺖ .
ﺷﯿﺮ ﮔﻔﺖ :
ﺍﯾﻦ ﺗﻮ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺎﺳﺰﺍ
ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ ،
ﺑﻠﮑﻪ ﺍﯾﻦ ﺟﺎﯾﮕﺎﻩ ﺗﻮﺳﺖ
ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﺎﺳﺰﺍ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﺪ .
ﺑﻠﻪ ﺑﻌﻀﯽ ﻫﺎ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﻫﯿﭻ ﻧﺪﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻫﯿﭽﻨﺪ ﻭ ﺑﻪ ﭘﺸﺘﻮﺍﻧﻪ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﯾﺎ
ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﻣﻮﻗﻌﯿﺘﺸﺎﻥ ﺟﺮﺃﺕ ﺍﻇﻬﺎﺭ ﻧﻈﺮ ﺩﺍﺭﻧﺪ .
( ﺷﯿﺦ ﺑﻬﺎﯾﯽ )

در یکی از اتاق‌ها که کارمند آقا داشت کارم را انجام می‌داد، همزمان به خانم کناری‌اش -که حجاب خوبی هم داشت- پیشنهاد می‌داد که برای تعطیلات با جمعی از دیگران به سفر بروند. و جالب‌تر که خود مرد هم به راحتی می‌گفت که همسرش نیست و می‌تواند راحت سفر کند! نگاه و لحن کثیفش، دیگر طاقتم را سر آورد.. نفس عمیقی کشیدم و مودبانه ولی با جدیت گفتم آقای محترم، این چه طرز حرف زدن با زن مردم است؟ کاری زشتی است. کناری‌هایم با نگاه‌های موافقانه‌شان تایید می‌کردند. مرد عصبانی شد. مودبانه‌ترین حرفش این بود که به تو چه مرتیکه عوضی؟ خانم کارمند هم همراه چندتن از مراجعین به کارمند می‌گفتند آقای فلانی آروم. بعضی‌ هم سعی می‌کردند من را دور کنند. ولی او ادامه می‌داد.

کاغذی که برای انجام کارم دستش بود پاره کرد و گفت کارت را انجام نمی‌دهم. من خیلی سعی کردم عصبانی نشوم. آرام گفتم کار من را انجام نده اما رفتارت را درست کن. داشتم میرفتم که برگه را از اول بگیرم به خانم هم گفتم تقصیر شما هم هست که این آقا به خودش جرات چنین برخوردی داده است. بگذریم. یکی دو ساعتی کارم اضافه شد.
ولی ماجرا خیلی عمیق است.... تقریبا در همه ادارات با کم و زیاد چنین برخوردهایی دیده می‌شود. روابط راحت و شوخی و صمیمیت‌های ضد اسلامی و…؛ این وضع ادارات دولتی است و کارمندهایش. فکر کنید اوضاع منشی‌های با «ظاهر برازنده و روابط عمومی بالا» در شرکت‌های خصوصی که پول برای آرایش در محل کار می‌گیرند!!

مردها که هیچی! اما زن‌ها واقعا چرا اینگونه برخورد می‌کنند؟ واقعا خاک بر سر اینگونه  زنها  که خیال می‌کنند چون یک شوهری دارند، می‌توانند آزاد و راحت با نامحرم هم‌کلام شوند؟ خدا لعنت کنه  این  نوع    زنها  را  که  خیال می‌کنند چون شوهر دارند، دیگر هیچ کس نگاهی به زنانگی ایشان ندارد؟ و مردان دیگر تنها با بعد انسانی آنها کار دارند؟ بگذریم که در عمل این دو بعد به هیچ وجه قابل جدا شدن نیستند. و دستورهای اسلام برای حجاب و عدم اختلاط، تلاش دارد تا آن بعد زنانگی را بپوشاند.

یک بعد غیر قابل انکارش هم این است که وقتی زن و مردی ۳۰۰ روز از سال را در یک اتاق با هم هستند، و سالها با هم هم کار می‌شوند، اکثریت مطلق به صمیمیت‌ها و برخوردهای کاملا غیر ضروری می‌رسند و نمی‌توانند آن خشکی‌ای که باید در روابط زن و مرد در جامعه باشد را رعایت کنند. بگذریم که وقتی زن برای تفنن، پز دادن و کلاس، و بدتر از همه برای پول مستقل سر کار می‌رود، چنین برخوردهای غیر ضروری لاجرم به برخوردهای غیر انسانی می‌انجامد.
قطعا باید توهم نزنیم که همه کارمندان ما مریم مقدس و حضرت یوسف‌اند. اساسا اسلام شرایط جامعه را متناسب با سطح پایین ایمان می‌خواهد و نه اولیاء الهی! اینجور نیست که اسلام بگوید جامعه فاسد باشد ولی شما خودتان را حفظ کنید. اسلام می‌گوید خودتان را در هر شرایطی حفظ کنید، ولی بخش زیادی از احکامش برای اصلاح سطح جامعه است تا برای کم ایمان‌ها هم امکان خوب شدن باشد. تا رشد کنند. نگاه تربیتی و انسان‌سازی چنین الزامی را دارد

روزی جوانی خدمت مرحوم حجه السلام و المسلمین آقای سید یونس اردبیلی  رسید و سوال زیر رو پرسید: دو روز پیش مادرم از دنیا رفت و من او را دفن کردم, هنگامی که وارد قبر شدم  و جنازه اش را در قبر گذاشتم، خواستم صورت او را روی خاک بگذارم، اسناد و مدارک و پول و چک هایی که در جبیم بود ، از جیبم بیرون ریخت، چون در یک حالت خاص بودم فراموش کردم آنها را بردارم و روی قبر پوشیده شد. با این حال اجازه می فرمایید نبش قبر کنم و آن مدارک رو برداریم یا نه؟ چنانچه امروز می فرمایید، نامه ای به مسئولین قربستان مرقوم فرمایید تا اجازه نبش قبر دهند.

آقا فرمودند: همان قسمتی از قبر رو که می دانید مدارک در آنجاست، بشکافند و مدارک رو بردارند و سریعاً قبر را بپوشانید. پس نامه ای به همین مضمون برای مسئولین قبرستان نوشتند. بعد از چند روز ان جوان به منزل آقای اردبیلی آمد و در حالی که غمناک و مضطرب می نمود، آقا از او پرسید آیا شما کارتان را انجام دادید و به نتیجه رسیدید؟

جوان با ناراحتی گفت: وقتی نبش قبر کردم ، دیدم مار سیاه و باریکی دور گردن مادرم حلقه زده و سرش را در دهان مادرم فرو برده و او را نیش میزند ! این منظره به قدری وحشتناک بود که طاقت مرا گرفت و از شدت ترس و هراس فوری روی قبر را پوشاندم.

آقا از او پرسید: آیا مادرت کار زشتی مرتکب می شد؟

جوان گفت: من چیزی به خاطر ندارم ، ولی همیشه پدرم او را نفرین میکرد؛ زیرا مادرم نسبت به ارتباط با نامحرم پروایی نداشت و با سر رو روی باز با مردان نامحرم رو به رو میشد و بی حجاب و بی پروا با انان سخن میگفت و با نامحرمان شوخی میکرد و می خندید و به همین خاطر همیشه مورد عتاب و نفرین  و سرزنش پدرم بود.

چه بد جایگاهی است قبر برای زنان بد حجاب و بی حجاب

و اضافه شود: که در قیامت، هر قسمتی از بدن زن رو که نامحرم دیده، از همان قسمت به دار آویخته میشود

سال اول استخدامم بود.دبیر علوم اجتماعی دوره راهنمایی بودم.آخر سال بود ودردرس اجتماعی کمی وقت اضافه آوردم.ازدانش آموزانم خواستم هر سوالی دارند می توانند بپرسند.بعد یکی از دانش آموزانم پرسید آقا می شه سوال غیر درسی هم پرسید.جواب دادم اشکالی ندارد.(بعضی دانش آموزان 3الی4 سال ازخودم کوچکتر ولی ازلحاظ جثه ازمن177سانتی بزرگتر بودند).دانش آموز گفت آقا سوالمان یه جور دیگه باشه دعوایمان نمی کنی و....فهمیدم سوالش عادی نخواهد بود.پس گفتم اشکالی ندارد ولی از جواب من هم نباید ناراحت شوی چون من هم جواب رکی شاید بهت دادم.خلاصه گفت آقا ما یک دوست داریم وبه خانه شان میرویم وبا خواهرآن هم دوست شدم.همه بچه زدند زیر خنده.گفتم همه حرف هایت زدی؟ گفت بله آقا.گفتم قرار شد از جواب من ناراحت نشی.گفت قول می دهم.گفتم (مجرد بودم)منو منزلتان دعوت می کنی ؟گفت حتما باعث افتخاره.گفتم راستی (همین جوری ازخودم)خواهر وبرادر هم داری؟گفت بله آقا بیا با آنها هم آشنا می شوی.گفتم خوب پسر خوب وقتی منو دعوت کردی ومن بیام با خواهرت دوست بشوم چکار می کنی؟گفت آقا می زنمت این چه حرفی ازشما انتظار نداشتم خیلی ناراحتم کردید.گفتم پسر خوب تو به اطمینان کردی ومن می خواستم این کار رابکنم درسته؟ گفت بله آقا.گفتم آن دوستت هم به تو اطمینان کرده وتورا به منزل شان راه داده وتاموس خودشه محرم تو قرارداده .من را که هنوز هیچ اشتباهی مرتکب نشدم می خواهی بزنی .پس خودت چی که به اعتماد دوستت خیانت کردی؟گفتم کمی فکر کن اگر حرف های من بد بود عمل نکن ولی اگرخوب بود حتما عمل کن. کلاس ساکت ساکت شد.زنگ تفریح شد.با همکاران مشغول نوشیدن چای بودم مستخدم مدرسه گفت آقای فلانی با شما کار دارند.رفتم دیدم همان دانش آموز است .گفت آقا کار من اشتباه بوده قول می دهم دیگه تکرار نکنم.دستی به سرش کشیدم گفتم همیشه ناموس مردم راناموس خودت بدان.(البته ازاین که در کلاس جلوی جمع چنین حرف هایی زدم عذر خواهی کردم وگفتم چون سوالش در جمع مطرح شد درجمع هم جوابش را دادم).الان این دانش آموزبایستی 30الی35سالی داشته باشد امیدوارم به همراه خانواده اش صحیح وسالم زندگی با نشاطی را داشته باشد)این مطالب داستان نیست واقعا حقیقت دارد.

نوزده یا بیست سالم بود ، یک بار ماشین  پدرم را برداشتم و با دوستم رفتیم که به اصطلاح یک دوری در خیابون بزنیم ،

 حس و حال جوانی‌ و شاید هم نادانی‌ باعث شد جلوی پای یک خانمی که کنار خیابان ایستاده بود و مقداری خرید هم کرده بود ترمز کنیم.

 دوستم از آن خانوم خواست که سوار ماشین بشود و ایشان قبول نکرد از ما اصرار و مثلا گرم گرفتن و از آن خانوم که محترم هم بود انکار و این جمله که لطفا مزاحم نشید!

 دیگه کم کم ما هم نا امید شدیم و قصد حرکت داشتیم که ناگهان یک موتور نیروی انتظامی جلوی ما نگاه داشت و دو سرنشین آن آمدند به سوی ماشین و از من کارت ماشین را خواستند ،

 من هم دادم بعد گفت بیا پایین من هم پیاده شدم

 یکی‌ از آنها با حالتی‌ تهاجمی گفت: برای چی‌ مزاحم مردم می شوی؟

 من که واقعا ترسیده بودم گفتم : من مزاحم نشدم

 گفت: حالا که رفتی‌ امشب بازداشتگاه معلوم میشه...

 داشت کلید ماشین را از دستم می‌گرفت دیدم همون خانوم که تا دو دقیقه پیش واقعا مزاحمش شده بودم اومد طرف نیروی انتظامی و گفت: جناب سروان این بچه‌ها مزاحم من نشدند ، مسافر کش بودند مسیرمون به هم نمی خورد.

 پلیس یه نگاهی‌ به من کرد و سویچ و کارت ماشین را بهم داد

 من سوار ماشین شدم و با دوستم رفتیم ولی‌ شرمندگی که برام به وجود آمد را تا آخر عمر فراموش نمی کنم من حتی از شرمندگی نتونستم به صورت آن خانوم نگاه کنم و عذر خواهی‌ و یا تشکر کنم.

 این ماجرا برای دوران جوانی‌ بود ولی‌ باعث شد تا همین امروز یک همچین کاری را تکرار نکنم و هر وقت از خیابان عبور می‌کنم به خانوم‌ها با احترام خاصی‌ نگاه کنم.

 بیائید دست به دست هم بدهیم این فرهنگ را در کشورمان نهادینه کنیم.

 تا همه با هم با امنیت کنار هم باشیم.

 بیایید یاد بگیریم که فرهنگ را خودمان باید بسازیم

 روز جمعه ساختمان كارش تموم نشده بود. مهندس پيمانكار از صاحب ساختمان دو روز شنبه و يكشنبه مهلت مي خواد كه ساختمان رو ساعت هشت روز دوشنبه اول روز كاري بهش تحويل بده. تو اين ۴۸ ساعت مهندس و تيمش هر كاري مي كنند نمي توانند كارهاي نيمه تمام ساختمان رو تمام كنند و ساختمان رو آماده تحويل كنند.

 روز دوشنبه كه صاحب ساختمان براي تحويل خونه مياد با جسد حلق آويز شده مهندس پيمانكار مواجه مي شه. حالا نكته جالب اش مي دوني واسه من چي بود؟ اين ساختمان فقط نصب پريز و برق و نظافت اش مونده بود! به دوستان ژاپني به تعجب مي گفتم اين چه آدمي بود. خب چرا خودكشي كرده براي همچين موضوع كوچكي. اين ديگه خودكشي نداره كه!

آنها با دهان باز نگاه مي كردند مي گفتند: «خودكشي نداره؟ اين آينده شغلي اش به پايان رسيده بود. دو بار زير قولش زده ديگه كسي بهش كار نميداد ...»

یکی ازدوستانم به نام  رضا که مغازه ی  مواد غذایی در شهر شادگان در اختیار دارد تعریف میکرد: در یکی  از  روزهای  سرد زمستانی  در مغازه ی خود نشسته  بودم که  از دور  یک  خانم  خوشتیپ ، زیبا  و  بسیار جذاب  دیدم  که داشت به سوی  محلی  که  ما    در آن هستیم  می  اومد... این خانم   به قدری زیبا  و  جذاب  بود  که  حتی  دیگر مغازه   داران   از  دیدن این  خانم   مات  و مبهوت شده اند ... این   خانم   آرام   آرام   به سوی مغازه ی من نزدیک میشد   تا اینکه   بعد از دیدن  من   ایستاد و لحظاتی  هم به  من خیره  شد...من هم به آن خانم زل زدم در دل  خود  غوغایی داشتم ، تپش  قلبم     زیاد  تر  شد ،در  ابرها سیر میکردم،   از  نگا ههایش  انرژی  میگرفتم، حس دوست  داشتنش در دلم  شعله ور شد در  یک کلام بگم   در  یک نگاه عاشقش   شدم  ...بدجور...  در همین افکار  بودم   که   صدایی  شنیدم  که میگفت   هی آقا کجایی؟؟؟   مگه نمی  شنویی؟؟   منم با دستپاچگی  گفتم   بله ...بله... خانم امری داشتین!!!!   گفت:  خواهشن دوتا لامپ  کم مصرف  بدین...  منم   با  خوشحالی  تمام گفتم  به  روی چشم خانم.... شما فقط امر بفرمایید...  منم سریع دوتا  لامپ  کم  مصرف  خوب ایرانی  توی  یک پلاستیک گذاشتم  و  بهش تحویل دادم ...   گفت چند  میشن؟؟ منم    گفتم   ۱۵ هزار تومان... اونم  قبول کرد...  ولی    متاسفانه تا  خواست پول  برام بشماره..... هرچی گشت کیف پولشو پیدا نکرد ...خانم  هم در کمال حجب و حیا گفت: آقا من واقعا شرمند ه ام  پول همراهم نیست ... من این لامپ ها را  پس میدم...منم  که  انگار این خانمو  از سالها پیش می شناختم گفتم خانم  این  حرفا چیه من و شما  که از  این حرفا نداریم !! کاشکی که همه ی خانم ها مثل شما بودن شما واقعا بی نظیرید!!! من  بدلیل دل پاکم بهش  گفتم  پول وثروتم فدای سرت !!! حاضرم بمیرم ولی ناراحتی  شما را نبینم!!!!  اونم   با  حالت خاصی گفت آقا؟؟؟گفتم جون آقا!!!  گفت : من   این  طوری  جنس  نمی  گیرم  در ضمن من اهل اینجا  نیستم و  احتمالا دیگه اینجا هم نیام...   ولی میتونم   بهتون شماره تلفن بدم  ...تا  بتونید   بامن    تماس  بگیرید   و   پولاتون   را  از  طریق  یکی  از  دوستانم براتون بفرستم  ...  منم  گفتم  اصلا تلفن نمیگیرم !!!!!......لحظاتی هر  دو به فکر فرو رفتیم... بعد خانمه گفت آقا من به شما آدرس  میدم   فردا   بعد  از ظهر  ساعت ۶ توی  خونه  منتظر شما خواهیم  موند  تا    همه ی  حساب   شما   را  بدهم، آخه  من  به شما مدیونم ... من  با   این  حرفش   به  فکر  فرو   رفتم، نمیدونستم باید  چکار  کنم    و  چه  تصمیمی  بگیرم   آخه  از   یک   طرف   عشق   پاکم  و  از  یک  طرف   پول جنس  مغاز ه ام....در  همین حال از  خانم  پرسیدم ، خانم عزیز شما منو  می شناسید؟؟؟؟ ایشون با دستپاچگی زیاد گفتن: ب...ب...نه...نه اصلا شما را نمی شناسم...  دوباره به فکر فرو رفتم.... تصمیم گیری   سخت بود !!!!   ولی  در  نهایت  من    تصمیم  خودم  را  گرفتم ،  گفتم  خانم ... باشه... قبول ... آدرس خونه را بدین....اون هم خود را  خیلی  بی تفاوت نشان میداد  منم در درونم  احساس عجیبی داشتم  نمیدونم  چه حسی بوده   و لی هرچی  بوده انتهایش عشق بود ...عشق  رسیدن به معشوقم!!!خلاصه آدرس خونه را گرفتم ...  روز  قرار فرا رسید من بر خلاف روز های قبل جنب و جوش خاصی داشتم برای لحظه دیدار ،لحظه شماری میکردم!!! ساعت ۶ بود !!!  منطقه  س  بود، خیابان  شهید  م وکوچه  ظ  رسیدم ، درب منزل و پلاک  هم دقیقا همان  چیزی بود که توی  برگه برام نوشته بود... درب خانه را  زدم ...اما هرچی  در میزدم کسی  به استقبالم نیومد  تا اینکه  احساس کردم  درب نیمه باز است... حسی داشتم که میگفت رضا مردانگی به خرج بده و برو تو این حق توست  حداقل اینکه تو دنبال پول لامپ ها اومدی نه چیز دیگه یی!!! منم دل به دریا زدم   دو  دستی  در  را باز کردم  و رفتم  داخل خونه!!! خونه  واقعا  تاریک و ترسناک بوده  هیچ چیزی نمی دیدم  یه دفعه  صدای بستن در   را شنیدم ...بعد گفتم ایییییییییینجاکسسسسییی نننننیست... من صدایی نشنیدم ... اینبار با صدای بلند تری گفتم خانم محترم  من دنبال پول  لامپ ها اومدم پ کجایی؟؟؟!!! این بار  صدایی شنیدم که میگفت   رضا  اومدی!!!!  خیلی خوش اومدی!!! اونو  شناختم. همون خانم بود.. ولی اون اسمم را از کجامی شناخت!!! خیلی عجیب بود... گفتم خانم شما منو می شناسید؟؟؟ اون  در جواب گفت  وای امروزچه روز خوبیست ... رضا امروز روز مرگ توست  و روز  انتقام من خواهد بود... اینبار گفت رضا لحظه مرگت فرا رسید!!!! منم گفتم خانم جریان چیه  میشه بگید چی شده... با حالت گریه و التماس گفت  رضا چرا نزاشتی سعید با من ازدواج کنه  مگه من در حق تو چه کردم ... تو... زندگیم، عشقم ،هستی ام  تو همچیم را به باد دادی رضا!!! منم تو فکر فرو رفته بودم... حالا یادم  اومد این جریان ۱۰ سال پیش بود... و این خانم  اسمش  مریم بود...راست میگفت من نزاشتم  سعید با اون ازدواج کنه، سعید یکی از بهترین دوستام  و یکی از با ایمان ترین  فرد محله مون بود  سعید منو  همراز خود میدونست و هر اتفاقی که  در  زندگیش می افتاد به من میگفت  و وقتی فهمیدم میخواد با مریم ازدواج کنه  بهش گفتم  سعید اگه  منو قبول داری با این دختر ازدواج نکن  همینو گفتم بدون  هیچ دلیلی ... واقعیت نمیدونم چرا نزاشتم با هاش ازدواج کنه  شاید به دوستم سعید حسودیم شد...اما  حالا سعید  بعد ازدواج با دختر خاله اش صاحب دوتا بچه است و در شاهین شهر زندگی میکند ولی مریم  بعد از یک ازدواج  ناموفق یک  زن مطلقه شده بود ...و حالا  اومده بود که انتقام بگیرد...در همین لحظه مریم  اسلحه را بیرون میکشد و آن رابه سوی من نشانه میکنه  ... من ایستاده نگاه میکردم  لحظات سختی بود مرگ را از نزدیک  دیدم... با زندگی خداحافظی کردم ...چشم هایم را بستم...در همین لحظه  اسلحه ازدست مریم افتاد و  با گریه گفت رضا بخاطر خدا بخشیدمت ...واکنون بعداز ۲سال از این ماجرا تا الان هیچکس از این قضیه بویی نبرده ..و در حال حاضر من در کنار مریم با یک پسر ۵ ماهه زندگی بسیار خوب و  آرامی را تجربه میکنیم --- پایان داستان   ۱/اسفند/۹۱ به قلم مدیر وب

 دختران هرچقدر می توانید بد حجابی کنید : لباس های بدن نما بپوشید,در خیابان عشوه گری کنید,موهایتان را به نمایش بگذارید و….

آدرس خونه را بدین.... اون هم خود را  خیلی  بی تفاوت نشان میداد  منم در درونم  احساس

عجیبی داشتم  نمیدونم  چه حسی بوده   و لی هرچی  بوده انتهایش عشق بود ...عشق 

رسیدن به معشوقم!!!خلاصه آدرس خونه را گرفتم ...  روز  قرار فرا رسید من بر خلاف روز

های قبل جنب و جوش خاصی داشتم برای لحظه دیدار ،لحظه شماری میکردم!!! ساعت ۶

بود !!!  منطقه  س  بود، خیابان  شهید  م وکوچه  ظ  رسیدم ، درب منزل و پلاک  هم دقیقا

همان  چیزی بود که توی  برگه برام نوشته بود... درب خانه را  زدم ...اما هرچی  در میزدم

کسی  به استقبالم نیومد  تا اینکه  احساس کردم  درب نیمه باز است... حسی داشتم که

میگفت رضا مردانگی به خرج بده و برو تو این حق توست  حداقل اینکه تو دنبال پول لامپ

ها اومدی نه چیز دیگه یی!!! منم دل به دریا زدم   دو  دستی  در  را باز کردم  و رفتم  داخل

خونه!!! خونه  واقعا  تاریک و ترسناک بوده  هیچ چیزی نمی دیدم  یه دفعه  صدای بستن در  

را شنیدم ...بعد گفتم ایییییییییینجاکسسسسییی نننننیست... من صدایی نشنیدم ...

اینبار با صدای بلند تری گفتم خانم محترم  من دنبال پول  لامپ ها اومدم پ کجایی؟؟؟!!! این

بار  صدایی شنیدم که میگفت   رضا  اومدی!!!!  خیلی خوش اومدی!!! اونو  شناختم. همون

خانم بود.. ولی اون اسمم را از کجامی شناخت!!! خیلی عجیب بود... گفتم خانم شما منو می

شناسید؟؟؟ اون  در جواب گفت  وای امروزچه روز خوبیست ... رضا امروز روز مرگ توست  و

روز  انتقام من خواهد بود... اینبار گفت رضا لحظه مرگت فرا رسید!!!! منم گفتم خانم جریان

چیه  میشه بگید چی شده... با حالت گریه و التماس گفت  رضا چرا نزاشتی سعید با من

ازدواج کنه  مگه من در حق تو چه کردم ... تو... زندگیم، عشقم ،هستی ام  تو همچیم را به

باد دادی رضا!!! منم تو فکر فرو رفته بودم... حالا یادم  اومد این جریان ۱۰ سال پیش بود... و

این خانم  اسمش  مریم بود...راست میگفت من نزاشتم  سعید با اون ازدواج کنه، سعید یکی

از بهترین دوستام  و یکی از با ایمان ترین  فرد محله مون بود  سعید منو  همراز خود میدونست

و هر اتفاقی که  در  زندگیش می افتاد به من میگفت  و وقتی فهمیدم میخواد با مریم ازدواج

کنه  بهش گفتم  سعید اگه  منو قبول داری با این دختر ازدواج نکن  همین گفتم بدون  هیچ

دلیلی ... واقعیت نمیدونم چرا نزاشتم با هاش ازدواج کنه  شاید به دوستم سعید حسودیم

شد...اما  حالا سعید  بعد ازدواج با دختر خاله اش صاحب دوتا بچه است و در شاهین شهر

زندگی میکند ولی مریم  بعد از یک ازدواج  ناموفق یک  زن مطلقه شده بود ...و حالا  اومده بود

که انتقام بگیرد...در همین لحظه مریم  اسلحه را بیرون میکشد و آن رابه سوی من نشانه

میکنه  ... من ایستاده نگاه میکردم  لحظات سختی بود مرگ را از نزدیک  دیدم... با زندگی

خداحافظی کردم ...چشم هایم را بستم...در همین لحظه  اسلحه ازدست مریم افتاد و  با

گریه گفت رضا بخاطر خدا بخشیدمت ...واکنون بعداز ۲سال از این ماجرا تا الان هیچکس

بویی نبرده ..و در حال حاضر من در کنار مریم با یک پسر ۵ ماهه زندگی بسیار خوب و  آرامی را

تجربه میکنیم.

تا خواست پول برام بشماره ،هرچی گشت کیف پولشو پیدا نکرد ...خانم  هم در کمال حجب و

حیا گفت: آقا من واقعا شرمند ه ام  پول همراهم نیست ... من این لامپ ها را  پس میدم...منم 

که  انگار این خانمو  از سالها پیش می شناختم گفتم خانم  این  حرفا چیه من و شما  که 

از  این حرفا نداریم !! کاشکی که همه ی خانم ها مثل شما بودن شما واقعا بی نظیرید!!! من  بدلیل دل

پاکم بهش  گفتم  پول وثروتم فدای سرت !!! حاضرم بمیرم ولی ناراحتی  شما را نبینم!!!!  اونم  

با  حالت خاصی گفت آقا؟؟؟گفتم جون آقا!!!  گفت : من   این  طوری  جنس  نمی  گیرم  در ضمن

من اهل اینجا  نیستم و  احتمالا دیگه اینجا هم نیام...   ولی میتونم   بهتون شماره تلفن بدم  ...تا 

بتونید   بامن    تماس  بگیرید   و   پولاتون   را  از  طریق  یکی  از  دوستانم براتون بفرستم  ...  منم 

گفتم  اصلا تلفن نمیگیرم !!!!!......لحظاتی هر  دو به فکر فرو رفتیم... بعد خانمه گفت آقا

من به شما آدرس  میدم   فردا   بعد  از ظهر  ساعت ۶ توی  خونه  منتظر شما خواهیم  موند 

تا    همه ی  حساب   شما   را  بدهم، آخه  من  به شما مدیونم ... من  با   این  حرفش   به  فکر  فرو  

رفتم، نمیدونستم باید  چکار  کنم    و  چه  تصمیمی  بگیرم   آخه  از   یک   طرف   عشق   پاکم  و  از 

یک  طرف   پول جنس  مغاز ه ام....در  همین حال از  خانم  پرسیدم ، خانم عزیز شما منو  می

شناسید؟؟؟؟ ایشون با دستپاچگی زیاد گفتن: ب...ب...نه...نه اصلا شما را نمی شناسم... 

دوباره به فکر فرو رفتم.... تصمیم گیری   سخت بود !!!!   ولی  در  نهایت  من    تصمیم  خودم  را  گرفتم

،  گفتم  خانم ... باشه... قبول ... آدرس خونه را بدین....  قسمت  پایانی  داستان  را   در  روز    ۱۶ 

اسفند     به نمایش     خواهیم گذاشت

یکی  از  روزهای  سرد زمستانی  در مغازه ی خود نشسته  بودم که  از دور  یک 

خانم  خوشتیپ ، زیبا  و  بسیار جذاب  دیدم  که داشت به سوی  محلی  که  ما    در آن هستیم 

می  اومد... این خانم   به قدری زیبا  و  جذاب  بود  که  حتی  دیگر مغازه   داران   از  دیدن این  خانم  

مات  و مبهوت شده اند ... این   خانم   آرام   آرام   به سوی مغازه ی من نزدیک میشد   تا اینکه   بعد از

دیدن  من   ایستاد و لحظاتی  هم به  من خیره  شد...من هم به آن خانم زل زدم در دل  خود 

غوغایی داشتم ، تپش  قلبم     زیاد  تر  شد ،در  ابرها سیر میکردم،   از  نگا ههایش  انرژی  میگرفتم،

حس دوست  داشتنش در دلم  شعله ور شد در  یک کلام بگم   در  یک نگاه عاشقش  

شدم  ...بدجور...  در همین افکار  بودم   که   صدایی  شنیدم  که میگفت   هی آقا کجایی؟؟؟   مگه

نمی  شنویی؟؟   منم با دستپاچگی  گفتم   بله ...بله... خانم امری داشتین!!!!   گفت:  خواهشن دوتا

لامپ  کم مصرف  بدین...  منم   با  خوشحالی  تمام گفتم  به  روی چشم خانم.... شما فقط

امر بفرمایید...  منم سریع دوتا  لامپ  کم  مصرف  خوب ایرانی  توی  یک پلاستیک گذاشتم  و  بهش

تحویل دادم ...   گفت چند  میشن؟؟ منم    گفتم   ۱۵ هزار تومان... اونم  قبول کرد...  ولی    متاسفانه

تا  خواست پول  برام بشماره.....  ادامه   این  داستان را  در    روز   ۹ اسفند  به نمایش   خواهیم 

گذاشت 

روزگاری استاد و دانشجویی در سفر بودند.در یکی از... سفرهایشان در بیابانی گم شدند و تا آمدند راهی پیدا کنند شب فرا رسید.

ناگهان از دور نوری دیدند وبا شتاب به سمت آن رفتند. دیدند زنی در چادر محقری با چند فرزند خود زندگی می کند .آنها آن شب را مهمان او شدند و او نیز از شیر تنها بزی که داشت به آنها داد.

در مهد کودک های ایران ۹ صندلی میذارن و به ۱۰ بچه میگن هر کی نتونه سریع برای خودش یه جا بگیره باخته و بعد ۹ بچه و ۸ صندلی و ادامه بازی تا یک بچه باقی بمونه. بچه ها هم همدیگر رو هل میدن تا خودشون بتونن روی صندلی بشینن . . .

در مهد کودک های ژاپن ۹ صندلی میذارن و به ۱۰ بچه میگن اگه یکی روی صندلی جا نشه همه باختین. لذا بچه ها نهایت سعی خودشونو میکنن و همدیگر رو طوری بغل میکنن که کل تیم ۱۰ نفره روی ۹ تا صندلی جا بشن و کسی بی صندلی نمونه. بعد ۱۰ نفر روی ۸ صندلی، بعد ۱۰ نفر روی ۷ صندلی و همینطور تا آخر.

با این بازی ما از بچگی به کودکان خود آموزش میدیم که هر کی باید به فکر خودش باشه. اما در سرزمین آفتاب، چشم بادامی ها با این بازی به بچه هاشون فرهنگ همدلی و کمک به همدیگر و کار تیمی رو یاد میدن . . .

بهروز دوست صمیمی احمد در سر راه مسافرتشان به شیراز

پس از سفارش صبحانه در رستوران به احمد گفت:

یک لحظه منتظر باش می روم یک روزنامه بخرم.

پنج دقیقه بعد، بهروز با دست خالی برگشت.

در حالی که غرغر می کرد، با ناراحتی خودش را روی صندلی انداخت.

احمد از او پرسید: چی شده؟

بهروز جواب داد: به روزنامه فروشی رو به رو رفتم. یک روزنامه صبح برداشتم

و هزار تومان به صاحب دکه دادم. منتظر بقیه پول بودم،

اما او به جای این که پولم را برگرداند، روزنامه را هم از بغلم در آورد.

به من گفت الان سرم خیلی شلوغ است و نمی توانم برای کسی پول خرد کنم.

فکر کرد من به بهانه خریدن یک روزنامه می خواهم پولم را خرد کنم.

واقعم عصبانی شدم. بهروز در تمام مدت خوردن صبحانه از صاحب روزنامه فروشی

شکایت می کرد و غر می زد که او مرد بی ادبی است.

احمد در حالی است که دوستش را دلداری می داد، حرفی نمی زد.

بعد از صبحانه به بهروز گفت که یک لحظه منتظر باشد

و بعد خودش به همان روزنامه فروشی رفت …

وقتی به آنجا رسید، با لبخندی به صاحب روزنامه فروشی گفت: آقا، ببخشید، اگر ممکن است کمکی به من کنید. من اهل اینجا نیستم. می خواهم همشهری بخرم اما پول خرد ندارم. فقط یک هزار تومان دارم. معذرت می خواهم، می بینم که سرتان شلوغ است و وقتتان را می گیرم.

صاحب روزنامه فروشی در حالی که به کارش ادامه می داد یک روزنامه به احمد داد و گفت: بیا، قابل نداره. هر وقت پول خرد داشتی، پولش را به من بده.

وقتی که احمد با غنیمت جنگی اش برگشت، بهروز در حالی که از تعجب شاخ در آورده بود پرسید: مگر یک نفر دیگر به جای صاحب روزنامه فروشی در آنجا بود ؟
  احمدخندید و به دوستش گفت: دوست عزیزم، اگر قبل از هر چیز دیگران را درک کنی، به آسانی می بینی که دیگران هم تو را درک خواهند کرد ولی اگر همیشه منتظر باشی که دیگران درکت کنند، خوب، دیگران همیشه به نظرت بی منطق می رسند. اگر با درک شرایط مردم از آنها تقاضایی بکنی، به راحتی برآورده می شود.

توی یک قصابی یه پیرزن اومد تو و یه گوشه وایستاد .....
یه آقای خوش تیپی هم اومد تو گفت: ابرام آقا قربون دستت پنج کیلو فیله گوساله بکش عجله دارم .....
آقای قصاب شروع کرد به بریدن فیله و جدا کردن اضافه‌هاش ..... همینجور که داشت کارشو می‌کرد رو به پیرزن کرد گفت: چی مِخی نِنه ؟
پیرزن اومد جلو یک پونصد تومنی مچاله گذاشت تو ترازو گفت: هَمینو گُوشت بده نِنه .....
قصاب یه نگاهی به پونصد تومنی کرد گفت: پُونصَد تُومَن فَقَط اّشغال گوشت مِشِه نِنه بدم؟
پیرزن یه فکری کرد گفت بده نِنه!
قصاب اشغال گوشت‌های اون جوون رو می‌کند می‌ذاشت برای پیره زن .....
اون جوونی که فیله سفارش داده بود همین جور که با موبایلش بازی می‌کرد گفت: اینارو واسه سگت می‌خوای مادر؟
پیرزن نگاهی به جوون کرد گفت: سَگ؟
جوون گفت اّره ..... سگ من این فیله‌ها رو هم با ناز می‌خوره ..... سگ شما چجوری اینا رو می‌خوره؟
پیرزن گفت: مُیخُوره دیگه نِنه ..... شیکم گشنه سَنگم مُی‌خُوره .....
جوون گفت نژادش چیه مادر؟ پیرزنه گفت بهش مِیگن تُوله سَگِ دوپا نِنه ..... اینا رو برا بچه‌هام می‌خام اّبگوشت بار بیذارم!
جوونه رنگش عوض شد ..... یه تیکه از گوشتای فیله رو برداشت گذاشت رو اشغال گوشتای پیرزن .....
پیرزن بهش گفت: تُو مَگه ایناره بره سَگِت نگیریفته بُودی؟
جوون گفت: چرا
پیرزن گفت ما غِذای سَگ نِمُی‌خُوریم نِنه .....
بعد گوشت فیله رو گذاشت اون طرف و اشغال گوشتاش رو برداشت و رفت.

استادى در شروع کلاس درس، لیوانى پر از آب به دست گرفت. آن را بالا نگاه داشت که همه ببینند. بعد از شاگردان پرسید: به نظر شما وزن این لیوان چقدر است؟ شاگردان جواب دادند 50 گرم، 100 گرم، 150 گرم.
استاد گفت: من هم بدون وزن کردن، نمی دانم دقیقاً وزنش چقدر است. اما سوال من این است: اگر من این لیوان آب را چند دقیقه همین طور نگه دارم، چه اتفاقى خواهد افتاد.
شاگردان گفتند: هیچ اتفاقى نمی افتد. استاد پرسید: خوب، اگر یک ساعت همین طور نگه دارم، چه اتفاقى می افتد؟ یکى از شاگردان گفت: دست تان کم کم درد می گیرد. حق با توست. حالا اگر یک روز تمام آن را نگه دارم چه؟
شاگرد دیگرى جسارتاً گفت: دست تان بی حس می شود. عضلات به شدت تحت فشار قرار می گیرند و فلج می شوند. و مطمئناً کارتان به بیمارستان خواهد کشید و همه شاگردان خندیدند. استاد گفت: خیلى خوب است. ولى آیا در این مدت وزن لیوان تغییر کرده است؟ شاگردان جواب دادند: نه پس چه چیز باعث درد و فشار روى عضلات می شود؟ من چه باید بکنم؟

شاگردان گیج شدند: یکى از آنها گفت: لیوان را زمین بگذارید. استاد گفت: دقیقاً . مشکلات زندگى هم مثل همین است. اگر آنها را چند دقیقه در ذهن تان نگه دارید، اشکالى ندارد. اگر مدت طولانی ترى به آنها فکر کنید، به درد خواهند آمد. اگر بیشتر از آن نگه شان دارید، فلج تان می کنند و دیگر قادر به انجام کارى نخواهید بود.
فکر کردن به مشکلات زندگى مهم است. اما مهم تر آن است که در پایان هر روز و پیش از خواب، آنها را زمین بگذارید. به این ترتیب تحت فشار قرار نمی گیرید، هر روز صبح سرحال و قوى بیدار می شوید و قادر خواهید بود از عهده هر مسئله و چالشى که برایتان پیش می آید، برآیید! دوست من، یادت باشد که لیوان آب را همین امروز زمین بگذار. زندگى همین است!

استادش پاسخ داد: «به دشت كنار صومعه برو. سنگي آنجاست. به آن سنگ توهين كن.»

شاگرد گفت: «اما چرا بايد اين كار را بكنم؟ سنگ پاسخ نمي دهد.»

استاد گفت: «خوب با شمشيرت به آن حمله كن.»

شاگرد پاسخ داد: «اين كار را هم نمي كنم. شمشيرم مي شكند و اگر با دست هايم به آن حمله كنم،

انگشتانم زخمي مي شوند و هيچ اثري روي سنگ نمي گذارد. من اين را نپرسيدم. پرسيدم بهترين شمشيرزن

كيست؟»

استاد پاسخ داد: «بهترين شمشيرزن، به آن سنگ مي ماند، بي آنكه شمشيرش را از غلاف بيرون بكشد،

نشان مي دهد كه هيچ كس نمي تواند بر او غلبه كند.»

اگر ياد بگيري كه سيال و انطباق پذير باشي، شكست ناپذير خواهي بود.