شادگان ابتکار

شادگان ابتکار/آقای رضا رفیع  تعریف می کرد :

 روزی برای اجرای برنامه قند پهلو به جام جم رفتم.دم درب بزرگ جام جم مامور حراست که سالها مرا می شناخت، از من کارت شناسایی خواست و من را معطل کرد که باید با واحد تولید هماهنگی کند و آنها ok کنند تا من بروم به سمت ساختمان اجرای برنامه ام..
حالا من بیش از سالها سابقه ی انواع و اقسام اجرای برنامه را داشتم..
همینطور منتظر بودم که ناگهان حمید استیلی فوتبالیست معروف با ماشین آخرین مدلش وارد شد و مسئول حراست بدون این تشریفات قانونی که برای من قائل بود، دوید و با آقای استیلی خوش و بشی کرد و درب را برای وی باز کرد..استیلی حتی شیشه ماشینش را هم پایین نکشید و گاز داد و وارد جام جم شد..آنجا بود که من پی بردم که  در ایران، ارزش پا بیشتر از مغز است..
بعد با خود این شعر حافظ را زمزمه می کردم که :
فلک به مردم نادان دهد زمام مراد.. 
تو اهل دانش و فضلی همین گناهت بس..

این را نوشتم که در یک شو تلویزیونی ، مجری از خداداد عزیزی و کریمی می پرسد سه تا نویسنده ایرانی را نام ببر..
هیچکدام نمی دانند..
حتی آقای کریمی ، متلکی هم نثار نویسندگان ایرانی می کند که 
آنها بیکارند و از بیکاری می نویسند. ما کار داریم..

چقدر دلم شکست..
چقدر اهل فرهنگ در این مملکت یتیم هستند..
در آمد این ورزشکاران میلیاردی است،
چهره شان در مطبوعات ورزشی خودنمایی می کند..
از لوس آنجلس و کلن و کشورهای عربی حوزه خلیج فارس تا تهران و مشهد ، ملک شخصی دارند..
 ولی نویسنده این مملکت جهت تنویر افکار عمومی مردم، نصیبش داغ و درفش است..
هنرمند این مملکت از کمال الملک بگیر تا تقی ارانی،
فریدون و کریم کشاورز ،
به آذین ، محمد قاضی ، صادق چوبک ، غلامحسین ساعدی ، احمد شاملو ، اخوان ثالث و.... 
حتی ذکائ الملک فروغی 
 نصیبشان غیر از حصر و حبس و تبعید مگر چیز دیگری بود در حوزه تئاتر و سینما..

مردم دچار افسردگی شدند..
انتخابات ریاست جمهوری در پیش است..هیچکدام از کاندیداها یک حرف درست فرهنگی نزدند.نگفتند که آینده فرهنگ این مملکت، به کدام سمت می رود..همه می خواهند با فساد مقابله کنند، همه اینها در این چهل سال مسئولیت داشتند..

مملکت دارد دچار کم آبی و بی آبی می شود .عیسی کلانتری می گوید: 
جنگ آب از استان به استان دارد به روستا به روستا کشیده می شود.. 
ما در پی غنی سازی اورانیوم هستیم، 
جیب پوتین واجب تر است از گرسنگی و بیکاری مردم..

سال ۵۶ محمد قاضی دچار سرطان حنجره شد . وقتی به فرانسه برای معالجه رفت . پزشک معالجش وقتی فهمید ایشان نویسنده است به ایشان گفت: متاسفم، بعد از عمل نمی توانی صحبت کنی،چون تارهای حنجره ات آسیب می بینند.. 
محمد قاضی به پزشک می گوید: 
آقای دکتر، اشکالی ندارد، من در کشوری زندگی می کنم که چه زبان داشته باشی یا نداشته باشی، فرقی نمی کند..
تازه نداشته باشی، سرت سلامت است....
اندکی تامل