شادگان ابتکار

باید حروف را بخوانم ؛ نه با چشم که با دست ، با دل ، با عشق . خستگی را نمی شناسم . ناامید نمی شوم . باید بشناسم ، بخوانم و بیاموزم . باز هم دستانم را بر کاغذ می کشم و می خوانم  : مادر ، عشق ،  میهن و…

هر چند جز سیاهی ندیده ام ، دریا و کوه دشت را ندیده ام ؛ طلوع و غروب خورشید و تابش  مهتاب برایم نا آشناست . امّا  دستانم  و احساسم به کمکم می آیند . باید دنیای پیرامون خود را با  چشم دل ببینم .

می خواهم تیرگی را کنار بزنم  . سرانگشتانم باید مرا یاری دهد تا خطوط چهره ی مادر و دستان زحمتکش پدر را ببینم. باید از صداها ، چهره ها را به خاطر بیاورم و در پشت صداها ، قلب های پر از عاطفه را بجویم .

با چشمان بی نور  هم می توان مهر ورزیدن را  تجربه کرد . می توان خطا را از صواب تشخیص داد . با همین چشمان بی نور  می توان در جویبار لحظه ها جاری شد و شور زندگی را  احساس کرد .

می خواهم  هر گاه زمین می خورم ، اشک های مادر را از روی گونه هایش پاک کنم و هر گاه  پدر موانع را از سر راهم برمی دارد  ، دستان  مهربان او را بوسه باران کنم .

اگر چه دنیای پیرامونم  تاریک  است  امّا  می خواهم در  این دنیای تاریک ، چراغی از امید برافروزم تا روی پای خود حرکت کنم . با عصایی سفید و قلبی پر از امید راه را در تاریکی ها  بجویم . اگر بلغزم ؛ اگر به زمین بخورم ؛ امّا باز برمی خیزم .  بعد از  هر  افتادن ، ایستادگی را  تجربه  می کنم . می خواهم آنقدر روی پای خود باشم ، تا  توانایی ام  را  باور کنند  . از افتادن ها ، لغزش ها و تاریکی ها رنج نمی برم امّا اگر  باورم نکنند ، رنج می برم . افتادن و برخاستن بخشی از زندگی انسان هاست . تجاربی که از آن ها  نصیبمان می شود ، ارزشمند  است . هر افتادنی و هر لغزشی برای من درس زندگیست . درس هایی که در این دنیای تاریک می آموزم ، مرا به انسان ها پیوند می دهد . لحظه های دشوار در زندگی من  ، زمین خوردن نیست ، دشواری  برای من ،  زندگی در میان مردمی است که باورت ندارند ، که ترا  نمی بینند  . من با  چشم لامسه  دنیای پیرامون خود را می شناسم و  رفتارهای  سرشار از عاطفه را  احساس می کنم .رفتار مهربانانه را بر رفتار ترحم آمیز ترجیح می دهم و  آزادگی را  می ستایم .

می خواهم  با کمک احساسم  و با چشم دل   وسعت آسمان ، لطافت باران  و سبزی دشت ها را  ببینم . می خواهم با صدای رود و نوازش نسیم  همراه شوم و در همین دنیای تاریک ، آسمان را  آبی ، دشت را سبز و رود  را پرخروش ببینم .

باید  با انگشتانم آن قدر الف ، ب ، پ  بخوانم تا بتوانم   واژه های مادر ، امید ، عشق  و هزاران  واژه ی دیگر را بنویسم . دست های پر احساس  معنای صداقت ، ایمان ، مهربانی و نجابت را  در دل  واژه ها می یابند .

اگرچه گذشتن از جاده های تاریک دشوارست و سختی های راه ملال آور  امّا قلبی که با نور  امید  روشن گشته است ، ظلمت را  کنار می زند . قلب های روشن ، از تاریکی ها هراسی ندارند . تنها عصای سفید نیست که راه را برایم آسان می کند . عصای من با امید حرکت می کند . با این عصا ، دنیای من تاریک نیست . من روشنی های راه را از دور می بینم .