شادگان ابتکار

برگزاری مراسم  ۲۵روز روضه خوانی در خانه ها و اغلب حسینیه ها  و  بیشتر در میان مردم  شادگان رایج است که در این روضه خوانی ها، پذیرایی غالب قهوه مخصوص  شادگانی ها است. در واقع  مردم شادگان برای خوردن قهوه مراسم و قوانین خاصی دارند و با اعتقاد و باورهایی که دارند آن را انجام می دهند. چای دارچین نیز پذیرایی  شادگانی هاست اما در  دیگر  مناطق خوزستان هم  چای زعفران در روضه خوانی ها پذیرایی میشود.

شب 15 ماه رمضان بچه های کوچک  شادگانی بعد از افطار به کوچه و پس کوچه‌های  شادگان  می‌روند تا آئین سنتی را که اجدادشان در کودکی بجا می‌آوردند برپا کنند. بچه ها با شور و شعف به کوچه ها روانه می شوند، دختر و پسر با بر گردن انداختن کیسه هایی از پیش تهیه شده برای جمع آوری عیدی و شیرینی و پوشیدن لباس های محلی خود (پسران با پوشیدن دشداشه و دختران با پوشش عبا (چادر عربی بر سر) به درب خانه ها برای گرفتن شیرینی و عیدی ماه مبارک می روند.

اجرای مراسم گرگیعان با شعارهای مختلفی همچون نام آن در بین مردم  شادگان همراه است. در این میان بچه های  شادگانی پشت در خانه ها شعر می خوانند: «ماجینه یا ما جینه؛ حل الکیس و انطینا» (آمدیم و آمدیم؛ در کیسه را باز کن و به ما عیدی و شیرینی بده) اگر اهالی خانه مثلا در پشت بام باشند خطاب به آنها می گویند: «یا اهل سطوح تنطونه لو نروح» (ای افرادی که بالای پشت بام ایستاده اید به ما عیدی می دهید یا برویم؟) همچنین ممکن است بچه هایی که جمعی برای گرفتن عیدی به کوچه ها می روند، دو گروه شوند و گروه نخست بگوید: «گرگیعان و گرگیعان» و گروه دوم جواب دهد: « الله یعطیکم الرضعان» (خدا به شما بچه دهد) یا اینکه " گرگیعان و گرگیعان - الله ایخلی اولیدکم ( خدا پسر کوچولوی شما را نگه دارد) این دو گروه ممکن است به دو گروه دختر و پسر نیز تقسیم شوند.

در این مراسم، اهالی خانه ها به بچه ها که هر یک سبدی را در دست دارد ، باسورک (بادام)، شیرینی و عیدی می‌دهند این مراسم تا پاسی از شب نیمه ماه رمضان ادامه می‌یابد.

به اعتقاد مردم  شادگان ریشه این رسم قدیمی به تولد امام حسن مجتبی (ع) و خوشحالی رسول خدا(ص) برای تولد اولین نوه اش برمی گردد. آنها می گویند که مردم برای عرض تبریک به امام علی (ع) و حضرت فاطمه (س) «قرة عین قرة عین» گویان به درب منزلشان می رفتند و کم کم به صورت مناسبتی هر ساله در میان مسلمانان رواج گرفته است. این رسم البته یک رسم بین المللی در میان  مردم شادگان  به حساب می آید که با نام‌های مختلف در بین  همه عرب‌های مسلمانان جهان  اجرا می شود.